Welck is deze wereld toch eenen plek van groot onrecht ende ongeleyckheyd!
Den een heeft, door stom toeval of een beschikking des goden’s bewind, oneindig meer geluk en kans op dat geluk dan veruit de meeste andere onzichtb’re grijze muizen!
Zo zijn bijvoorbeeld sommige individuen, gelukvogels zoals ick, die vooraan stonden toen de Lieve Heer al Zijn goede gaven uitdeelden als welbespraaktheid, bekoring, hoogbegaafdheid, innemendheid en verleidelijkheid, overredingskracht, genegenheid en moed, veel en veel meer knapper, intelligenter, rijkelijke getalenteerdheid en aanzienlijk beter, mooier, aardiger, gezonder en sterker, bij jonge meisjes en vrouwen oneindig veel geliefd en rijk’lijk toebedeeld met gevoelens en gaven waarvan veruit de andere, minderwaardige schepsel in vergelijking met mij zelfs in hun stoutste dromen zich amper wensen durven.
Het is eigenlijk niet helemaal eerlijk!
Oneindige regionen knapte en intelligentie strekken zich voor mij uit wanneer ik mezelf, o volprezene, beschouw!
Wie sprak dat godenzonen niet bestaan? Knapper dan knap een utopie? Intelligenter dan de intelligentste ooit deze aarde gekend slechts alleen in sprookjes en leugens bestaan? Mannen waarvan alle dochters dromen slechts een wens, ontrokken aan een op hol geslagen fantasie?
Want dien heeft nog nooit met de onovertroffene, de geniale, de ongeloof’lijke kennis gemaakt!
Die heeft nog nimmer DNH, o bovennatuurlijke, gezien!
“O, heer! Ghy zijt wel van zulk een dusdanige grensloze knapte en intelligentie dat ‘t haast een pijn doet aan des menschen’s oog u te aanschouwen!
De vogelkens in ‘t bosch zingen, verblijd door uw onwereld’s schoon, vertwijfeld en van de wijs gebracht, een heel ander lied wanneer u zich aan hen vertoont!
De wolken in de lucht vlieden ijlings weg om zo hun opperhoofd, de zon, die haar stralen het land toelacht, de vrije kans te geven uwen heerleyckheyd ende rijkdom van aangezicht den arme sloebers, het stomme volk, te verblijden, alsof zij hen tonen wilde hoe, wanneer ze zich maar godsvrezend betonen, de hemel er straks uit ziet!
Waarleyck, ik geve al mijn bezit weg om een fractie van uwen verschijnen te mogen erven!”
En: “O, u, verlorene, verdoemde, te beklagene, hij die uw hemelsche heerleyckheyd nooit aanschouwen mocht, want deze zal nimmer gelukzalig worden en zijne dagen zullen zwart en donker van holle leegte zijn! Zijn roep zal zijn om het duistere graf!”
Of: “O, was ik half zo mooi en knap als u, dan zoue ik tien malen zo voldaan en welzalig wezen dan de knapste en gelukkigste op deze verlorene aard!”
Dit zijn slechts enkele voorbeelden van de duizenden emails en steunbetuigingen die ik dagelijks ontvangen mag, van vrouwen én mannen!
Aan het woord ‘Zijne Heerleyckheyd DNH‘.
“O, wat ben ik toch eindeloos knap ende intelligent!
Wanneer ik des ochtends in den spiegel kijk zie ik haar somtijds van pure ellende omdat het nog zolang duurt eer ik, de volgende ochtend, weer voor haar sta en zij mijn overheerlijke blik wederom aanschouwen mag, kromtrekken!
Ook ben ik zo ontzettend populair! Wanneer de Beatles nog zouden bestaan zouden ze jaloers op mij zijn!
Soms heb ik de neiging jaloers op mezelf te worden, maar dat kan natuurlijk helemaal niet!
Als ik ’s ochtends het huis verlaat staan er honderdduizende joelzieke jongens en meisjes, schreeuwend en halfgek van begeerte, voor mijn deur.
Des avonds, wanneer ik huiswaerts keer, staan ze er nóg!” aldus een ijskoude DNH.
‘Zeer knap en haast buitennissig intelligent’. Zo omschrijft ‘n vroegere buurvrouw waar DNH een zolderkamertje huurde, hem.
“Toen ik ‘m eens op de koffie uitnodigde had hij meteen door dat ik ‘m enkelt wilde versieren en in bed trachtte te krijgen! Zeer slim is deze jongeman.
En ontzettend, haast uitmuntend knap ende aantrekk’lijk.
Met een hele grote …ahum..
Helaas viel hij niet op mij maar op onze zoon van vijftien. Die mocht-ie wat mij betreft he-le-maal hebben! En als hij wilt mijn dochter óók!”
DNH echter wuift en wimpert het allemaal terloops schalks van zich af.
“Ik zoek God, niet de mensch!” schampert hij, een heilige geleyck!